|
ด้วยความอาลัย
|
|
วันเวลา กลืนกิน สิ้นทุกสิ่ง
|
|
ไม่หยุดนิ่ง
หมุนเวียน เปลี่ยนแปลงหนอ
|
|
วันพร้อมหน้า
ผาสุก อย่างเพียงพอ
|
|
พลันขาดพ่อ
เป็นหลักชัย ใจอาดูร
|
|
คือแบบอย่าง
ทางประพฤติ ยึดสิ่งถูก
|
|
คือร่มโพธิ์
ของลูก บังแสงสูรย์
|
|
คือคู่คิด
คู่ใจ ที่เทิดทูน
|
|
คือคนดี
ที่เพิ่มพูน ค่าแห่งคน
|
|
สมบูรณ์แบบ
ทำหน้าที่ แห่งชีวิต
|
|
คุณความดี
ประจักษ์จิต สถาผล
|
|
ลับแต่กาย
ไว้ชื่อ คู่สกล
|
|
สู่สวรรค์
วิมานบน ไปชั่วกาล๚๛
|
จาก...ครอบครัวเพชรรักษ์
ผู้ประพันธ์.........อาจารย์ผ่องพรรณ
นวลขาว
|
บทอาเศียรวาท
๑๒ สิงหา มหาราชินี
|
องค์สมเด็จราชินีศรีสง่า |
|
นางแก้วองค์ราชาเมืองสยาม |
| พระแม่เมืองแห่งราษฎร์ทุกเขตคาม |
|
เทิดพระนามแนบในกลางใจชน |
| พระเมตตาการุณย์อุ่นปกเกล้า |
|
ทั่วแดนไทยพระบาทก้าวเยี่ยมทุกหน |
| แม้เหนื่อยยากเสโทหยดทรงอดทน |
|
หวังพิชิตภัยพ้นแผ่นดินทอง |
| เพื่อประชาอยู่เย็น
ธ เป็นสุข |
|
พระบารมีขจัดทุกข์สิ้นทั้งผอง |
| ศิระกรานแทบบาทธุลีละออง |
|
ถวายชัยแซ่ซร้อง
ทรงพระเจริญ ๚๛ |
|
|
สิงหาคม ๒๕๔๑ |
วันประถมศึกษาแห่งชาติ
ปี ๒๕๒๙
|
ก เอ๋ย
ก ไก่ |
|
เสียงใสใสอ่อนเดียงสาว่าขับขาน |
| มือน้อยเพียรคัดเขียนทุกวันวาร |
|
จวบเนิ่นนานเรียนจบจนกบเกย |
| ใครเล่าเฝ้าฝึกฝนจนเติบใหญ่ |
|
ใครเล่าใครสอนสั่งเฝ้าเฉลย |
| ใครเล่าเพียรชี้แนะเฝ้าชมเชย |
|
ใครเล่าเอยใกล้ชิดหนูอยู่ทุกวัน |
| ถึงเหนื่อยยากตรากตรำไม่พร่ำบ่น |
|
แม้กันดาร...ไกลโพ้น...หรือจะพรั่น |
| เพื่อสร้างคนสร้างชาติให้อัศจรรย์ |
|
อุปสรรคนับอนันต์ไม่เคยเกรง |
| ด้วยตระหนักถึงภาระและหน้าที่ |
|
ทุกนาทีย้ำสำนึกให้รีบเร่ง |
| ตอกรากฐานชีวิตศิษย์เราเอง |
|
จักได้เก่งแกร่งกล้ากว่าใครใคร |
| ยอมเป็นฐานเพื่อเขาได้ก้าวผ่าน |
|
ถึงเนิ่นนานซ้ำซากสิ้นสดใส |
| เพียงได้ข่าวเขารุ่งเรืองก็อิ่มใจ |
|
ว่าเราได้ช่วยไทยพัฒนา
๚๛ |
|
|
|
๒๕๒๙ |
แด่คุณครูวรินทร์
จินโต เนื่องในโอกาสเกษียณอายุราชการ ๒๕๓๕
|
เวลาผ่านนานนักหากย้อนคิด |
|
แต่น้อยนิดหากจะถามความรู้สึก |
| ศิษย์ยังจำฝังใจในสำนึก |
|
สิ่งครูฝึกครูสอนก่อนยังเยาว์ |
| กราบคุณครูด้วยดวงในในวันนี้ |
|
เพราะครูดีจึงปั้นศิษย์ให้หายเขลา |
| ได้เติบโตมากคุณค่าปัญญาเชาวน์ |
|
จะนานเนาเพียงไรไม่ลืมเลือน |
| อัญเชิญพระไตรรัตน์มาปกป้อง |
|
ครูจงครองสุขกายใจหาใครเหมือน |
| เป็นมิ่งขวัญเป็นโพธิ์ทองเป็นหลักเรือน |
|
เป็นแสงเดือนเย็นส่องผองศิษย์นิรันดร์๚๛ |
|
|
|
กันยายน ๒๕๓๕ |
ด้วยใจคารวะ
(เกษียณอายุราชการ
อ.มนัส วรินทรเวช และ อ.ฉัตร คงผ่อง)
|
จากกรวดหินดินก้อนก่อนเป็นเพชร |
|
ประกายเก็จก่องแพรวแวววับใส |
| ระยับตาค่าอนันต์งามวิไล |
|
เพราะมือใครหากมิใช่ได้มือครู |
| เจียระไนด้วยใจรักแน่นสนิท |
|
เมตตาศิษย์ดุจลูกเทียมทุกผู้ |
| อบรมบ่มสอนถนอมดู |
|
เพื่อก้าวสู่โลกกว้างอย่างท้าทาย |
| จะเหนื่อยยากเพียงไรฤารู้เบื่อ |
|
ด้วยหน้าที่มีเพื่อเป็นผู้ให้ |
| "สร้างทรัพยากรมนุษย์"ทั้งใจกาย |
|
ด้วยหวังให้เขามีค่าคู่ธานี |
| จากวันนั้นถึงวันนี้เนิ่นนานนัก |
|
และเวลาจักพิสูจน์แล้ววันนี้ |
| ค่าของคนเลิศงามด้วยความดี |
|
ทุกดวงใจเปรมปรีดิ์คารวะ๚๛ |
|
|
|
๒๕๓๓ |
"หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ"
|
"อันว่าความกรุณาปรานี |
|
จะมีใครบังคับก็หาไม่ |
| หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ |
|
จากฟากฟ้าสุราลัยสู่แดนดิน" |
| พระราชนิพนธ์ล้นเกล้าฯชาวไทยซึ้ง |
|
คุณธรรมติดตรึงใจถวิล |
| ผู้อิ่มเอมสมบูรณ์สุขรู้รดริน |
|
ให้น้ำใจอีกทรัพย์สินเพื่อเจือจาน |
| ปลุกผู้ด้อยโอกาสผงาดสู้ |
|
เดินไปสู่ปลายฝันอย่างห้าวหาญ |
| สร้างรอยยิ้มลบรอยใจอันร้าวราน |
|
ก้าวล่วงผ่านอุปสรรคอย่างสุขใจ |
| ซึ้งน้ำใจเกินคำนำมากล่าว |
|
จะตั้งใจเรียนเล่าไม่ไถล |
| วอนอำนาจแห่งคุณรัตนตรัย |
|
คุ้มป้องภัยแก่ท่านนานนิรันดร์๚๛ |
|
|
|
๒๘ สิงหาคม ๒๕๓๗ |
|
|
โบราณว่าหนทางพิสูจน์ม้า |
|
และเวลาบอกคุณค่าของคนได้ |
| ผ่านร้อนเย็นอุปสรรครุมรอบกาย |
|
ไม่เหน็ดหน่ายแกร่งสู้สู่ปลายทาง |
| ครูจึงเฝ้าปั้นคนให้เป็นคน |
|
ด้วยหวังผลศิษย์ดีตามที่สร้าง |
| รู้วิชามีอาชีพเดินถูกทาง |
|
ครูจึงเป็นนักสร้างที่ยิ่งยง |
| นับแต่วันพ่อแม่มอบมือลูก |
|
ให้ครูปลูกบ่มสอนตามประสงค์ |
| จากผ้าขาวครูเพียรเขียนประจง |
|
แต้มสีลงสดสวยด้วยคุณธรรม |
| จากวัยอ่อนสู่วัยเติบใหญ่กล้า |
|
ทั้งเก่งดีมีวิชาค่างามขำ |
| ไม่หวังใดตอบแทนเพียงข่าวคำ |
|
ว่าเหล่าศิษย์เลิศล้ำครูภูมิใจ |
| จวบวันนี้วันดีวันเกียรติยศ |
|
ผลงานครูปรากฏแสนยิ่งใหญ่ |
| ทุกคนผู้ประจักษ์ค่าอ่าอำไพ |
|
น้อมเศียรไหว้ด้วยเคารพนบบูชา๚๛ |
|
ตีพิมพ์ลงวารสารประชาสัมพันธ์โรงเรียน
|
|
ฉบับวันกตัญญู ๒๕๓๕ |
