สินค้าไทยไทยทำค่าล้ำเหลือ |
|
ผลิตเพื่อคนไทยให้ใช้สอย |
| วัตถุดิบหยิบส่งลงจากดอย |
|
ไม่ต้องคอยซื้อของนอกหลอกเงินตรา |
กินของไทยใช้ของไทยช่วยประหยัด |
|
เงินสะพัดสะพรั่งไปไทยทั่วหน้า |
| สินค้าไทยมีดีที่ราคา |
|
โปรดหันมาใช้กินสินค้าไทย |
| |
|
- น.ส.เทวิกา ไทยเกิด ม. ๕/๙
|
สินค้าไทยไม่ด้อยค่ากว่าของนอก |
|
การส่งออกนอกชาติมีมากหลาย |
| สินค้าดีที่ไทยทำนั้นมากมาย |
|
ด้วยแรงกายแรงใจในฝีมือ |
ตบชวาสินค้าไทยมาใช้สาน |
|
เนื้อทนทานทำกระเป๋าเราใช้ถือ |
| ตะกร้าหวายลายไทยชื่อเลื่องลือ |
|
สิ่งนี้คือของดีที่ไทยทำ |
| |
|
- นายภูวนัย คงจอก ม. ๕/๑๐ |
สินค้าไทยไทยทำค่าล้ำเหลือ |
|
ช่วยจุนเจือรายได้สู่หมู่บ้าน |
| มีรายได้เข้ากระเป๋าแสนสำราญ |
|
ชื่นชมงานหัตถกรรมสินค้าไทย |
ทั้งหวายถักผ้าทองานปูนปั้น |
|
มีเห็นกันทั่วหน้าพาสดใส |
| ไทยทำเองใช้เองแสนภูมิใจ |
|
ส่งเสริมให้ของไทยเป็นหนึ่งเดียว |
|
|
- น.ส.วรรณรัตน์ สังขพันธ์ ม. ๕/๙ |
|
ยาเสพย์ติด
|
ยาเสพย์ติดพิษมหันต์ผันชีวิต |
|
ไม่ควรคิดริลองเสพค้าขาย |
| เสพแล้วติดให้พิษโทษทั้งใจกาย |
|
ชีพมลายหายสิ้นเมื่อเสพกัน |
ยาเสพย์ติดหลายชนิดพิษร้ายเหลือ |
|
มีทั้งเพื่อเป็นยาให้ขยัน |
| ทั้งยาบ้ายาม้ายาอีนั้น
|
|
เผาชีวันผลาญฝันเด็กไทยเอย |
|
|
- น.ส.วรางคณา นุ่มนวล ม. ๕/๑๐ |
|
"กลอนดอกสร้อย"
|
| |
|
|
| ใจเอ๋ยใจสาว |
|
เมื่อถึงคราวหนาวใจให้ใฝ่หา |
| นั่งดูดาวคนเดียวเปลี่ยวอุรา
|
|
อยากจะหาใครคนหนึ่งซึ่งจริงใจ |
| เริ่มมีรักครั้งแรกแปลกจริงหนอ |
|
จิตใจก็อ่อนแอแลสงสัย |
| รักแรกพบสบจิตคิดไปไกล |
|
วุ่นฤทัยรำพึงถึงเขาเอย |
| |
|
- น.ส.คัทลียา บินสตีระ ม. ๕/๑๐ |
|
|
|
ใจเอ๋ยใจสาว
|
|
ไม่ก้าวร้าวและไม่มีความอ่อนไหว |
| หากต้องรักใครคนหนึ่งจนหมดใจ |
|
รู้บ้างไหมใจฉันฝันละเมอ |
| เมื่อหัวใจหลงเข้าไปในห้วงรัก |
|
หยุดชะงักใจที่เธอมิให้เผลอ |
| ไม่รักใครได้อีกนอกจากเธอ |
|
อยากพบเจอเพียงเธอที่รักเอย |
| |
|
- น.ส.สุภาณี แพคีรี ม. ๕/๑๐ |
| |
|
|
|
"กลอนเพลงยาว"
|
| |
|
เรียบเรียงถ้อยร้อยรักภักดีเจ้า |
| จะได้อยู่คู่กันครองรักเรา |
|
ช่วยนงเยาว์ยามทุกข์ให้ผ่อนคลาย |
| เมื่อแรกพบแก้วตาพาคิดถึง
|
|
ยังตราตรึงในจิตคิดมาดหมาย |
| จะครองรักสองเราไม่มลาย
|
|
แม้ตัวตายเฝ้ารักเธออยู่ทุกวัน |
| แต่เรานั้นเปรียบดอกฟ้ากับหมาวัด
|
|
เห็นได้ชัดรักเราไม่เหมือนฝัน |
| ดั่งกระต่ายคิดหมายปองดวงจันทร์ |
|
ต้องโศกศัลย์เฝ้ารักเธอเสมอเอย |
| |
|
- นายธีระวัฒน์ สุดเฉลย ม. ๕/๑๐ |
| |
|
|
| |
|
เชื่อได้หรือสื่อวาจาย้ำว่าภักดิ์ |
| อยากพานพบสบหน้าใคร่รู้จัก
|
|
พ่อนักรักจริงใจสักเพียงใด |
| หากจริงใจใคร่สมัครขอรับตอบ |
|
น้องขอมอบดวงใจให้พี่ได้ |
| กลัวแต่พี่วันใดเปลี่ยนแปรไป |
|
ดวงฤทัยของน้องนี้คงมลาย |
| เพียงคำพูดเอ่ยวาจาอาจกลับกลอก
|
|
พี่อาจหลอกน้องให้รักแล้วหักหาย |
| แต่ใจน้องรักแท้แม้วางวาย |
|
มิอาจคลายรักมั่นเพียงพี่เอย |
| |
|
- น.ส.ทิวาวรรณ นาคถ่าย ม. ๕/๙ |
|
"นิราศสมุย"
|
| |
|
โอ้วันนี้พี่จำพรากจากสมร |
| ขึ้นรถเมล์ที่ตลาดจากบังอร
|
|
สุดอาวรณ์ช้ำรักจักไกลกัน |
| รถขยับขับเขยื้อนกลางถนน
|
|
ใจพี่หล่นลงกองหมองโศกศัลย์ |
| เคยเคียงใกล้ไม่ห่างต้องจากพลัน |
|
หรือสวรรค์โทษทัณฑ์พลันจากลา |
| ถึงทางแยกรถหยุดสุดช้ำนัก
|
|
แลคู่รักรถข้างทางน่าอิจฉา |
| ตัวพี่นี้ขื่นขมตรมอุรา |
|
รอบกายาหามีไม่ใครสักคน |
| ผ่านน้ำตกบ้านในใกล้ป่าใหญ่ |
|
ดงพงไพรไกลห่างความสับสน |
| น้ำเย็นใสไหลลัดเลี้ยวเชี่ยววกวน
|
|
หวั่นกมลใจมิมั่นดั่งธารา |
| รถพี่เลี้ยวเที่ยวเปลี่ยวในดอนสัก |
|
ครั้นสักพักลัดเลาะลอดเลียบภูผา |
| เห็นทะเลวายุพริ้วฉิวฉิวมา
|
|
ท้องนภาวิหคน้อยล่องลอยลม |
| จึ่งลงเรือเฟอรี่ที่รอรับ
|
|
วารีวับระยับแววแสงผสม |
| เส้นผมน้องดำวับเคยจับชม |
|
รื่นภิรมย์อบอุ่นละมุนใจ |
| เรือวังทองล่องแล่นจรสมุย |
|
โถมตะลุยระลอกแรงตะแคงไหว |
| ระยะทางเนิ่นนานช่างยาวไกล
|
|
ขอพิทักษ์ปัดป้องน้องสุขขี |
| พี่จากจรรอนจากเจ้าเศร้าโศกี
|
|
มองนทีพี่รำพึงคะนึงไป |
| ถึงสมุยเดินลุยบนทรายแก้ว |
|
เกล็ดวับแววบริสุทธิ์ผุดผ่องใส |
| เหมือนแก้มน้องผุดผ่องเป็นยองใย
|
|
โถเหตุใดพี่อาภัพรักร้างเอย |
| |
|
-น.ส.อริสา ศิริพันธ์ ม. ๕/๙ |
|
"นิราศนาสาร"
|
| |
|
ถึงวันปิดคิดไปใจหดหู่ |
| เวลาค่ำย้ำเตือนเดือนธนู |
|
ต้องจากคู่จากจรจำจากไกล |
| ไปขึ้นรถตลาดเกษตรเนตรเศร้าหมอง |
|
ยืนเหม่อมองคอยหาน้ำตาไหล |
| ตัวพี่ยาไม่มาส่งน้องหรือไร
|
|
จากกันไปไม่ทันกล่าวพจมาน |
| ก้าวขึ้นรถสายสุราษฎร์บ้านนาสาร
|
|
นั่งรถผ่านร้านนมขนมหวาน |
| คิดถึงวันอันแสนหวานเมื่อวันวาน |
|
แสนชื่นบานเมื่อได้อยู่เคียงคู่กัน |
| ถึงสี่แยกไฟแดงที่แสงเพชร
|
|
พี่ใจเด็ดเหมือนเพชรแข็งไม่ไหวหวั่น |
| ความรักพี่ที่เคยให้ไม่แบ่งปัน |
|
คนนั้นพลันเข้ามาพี่ผันแปร |
| ผ่านด้านหน้ามานิตาพาใจฝัน
|
|
ความรักนั้นล่องลอยไปตามกระแส |
| เธอกับฉันสบตากันมิเชือนแช |
|
เป็นรักแท้ที่ให้ในวัยเยาว์ |
| ถึงโรงเรียนคนตาบอดหยุดจอดรถ |
|
ให้สลดหดหู่ใจไฉนเล่า |
| เปรียบตัวเราบอดที่ใจหลงมัวเมา
|
|
ช่างโง่เขลาเอาใจให้พี่ยา |
| เห็นอะไรก็เก็บคิดจิตฟุ้งซ่าน
|
|
ถึงนาสารพ่อพาเที่ยวให้หรรษา |
| ทำจิตใจให้ผ่องใสชุ่มฉ่ำมา |
|
รอยน้ำตาเก็บไว้ในใจเอย |
| |
|
- น.ส.เทวิกา ไทยเกิด ม. ๕/๙ |
|
"นิราศ
ส.ธ."
|
| |
|
นิราศร้างห่างบ้านมาศึกษา |
| จิตมุ่งมั่นปั่นจักรยานทะยานมา
|
|
เพียงเอกาโดดเดี่ยวเปลี่ยวฤทัย |
| ผ่านท่ากูบคิดถึงจูบจากใจแม่ |
|
เป็นรักแท้บริสุทธิ์ดุจน้ำใส |
| มาวันนี้จำต้องร้างห่างแม่ไกล
|
|
แต่ในใจโหยหาสุดอาลัย |
| ถึงสี่แยกธาราพาเศร้าจิต
|
|
ให้หวนคิดถึงบิดาน้ำตาไหล |
| ท่านทนเหนื่อยตรากตรำไร้ทุกข์ใจ |
|
หวังเพียงให้ลูกมีสุขทุกวันเอย
|
| |
|
- นายวันชัย ทองชาติ ม.
๕/๙
- นายสิทธิพร อินนิมิตร ม. ๕/๙ |
|
"นิราศเกาะพะงัน"
|
| |
|
นิราศร้างห่างเจ้าเฝ้าคิดถึง |
| จิตใจพี่มีแต่น้องปองตราตรึง |
|
สุดคะนึงคิดถึงซึ่งน้องยา |
| หนึ่งสิงหาขึ้นรถมากาญจนดิษฐ์
|
|
ใจพี่คิดถึงเจ้าเฝ้าฝันหา |
| พี่จากน้องต้องไปอาลัยลา
|
|
ใยจึงมาจากกันพลันฤดี |
| ล้อรถเคลื่อนเหมือนใจแตกสลาย
|
|
ยังไม่คลายรักเจ้าเศร้าหมองศรี |
| นึกถึงครั้งยังเคียงอยู่คู่ชีวี
|
|
เฝ้ารำพึงถึงคนดีพี่ห่วงใย |
| ผ่านดอนสักเราพบรักกันที่นั่น |
|
ในวันจันทร์พี่นั้นยังจำได้ |
| รักที่พี่มีให้น้องนั้นมากมาย |
|
ถึงห่างกายสายใจกลับใกล้กัน |
| พี่ย่างเท้าก้าวขึ้นเรือเพื่อลงนั่ง
|
|
ใจพี่ยังคิดถึงยามสุขสันต์ |
| อยากจะพาน้องมาอยู่ด้วยพะงัน |
|
ร่วมสร้างฝันด้วยกันฉันท์สองเรา |
| พี่ลองมองออกไปไกลหน้าต่าง
|
|
เมื่อฟ้าสางใจก็พลางคิดถึงเจ้า |
| ใจคิดถึงน้องยามานานเนา
|
|
จากนงเยาว์พี่รุ่มเร้าเศร้าดวงใจ |
| ด้วยความรักของพี่มีเท่าฟ้า
|
|
เพราะน้องยามีค่าอันยิ่งใหญ่ |
| หอบความรักจากถิ่นแผ่นดินไกล
|
|
เพื่อมอบให้จอมขวัญนิรันดร์เอย |
| |
|
- น.ส.คัทลียา บินสตีระ ม. ๕/๑๐ |
