โครงการจัดทำแหล่งเรียนรู้ภาษาไทย
โรงเรียนสุราษฎร์ธานี
ห้องเรียนสีชมพู สมุดเยี่ยม โคลงสี่สุภาพ โคลงภาพฉบับสมบูรณ์
จากบทเสภาเรื่อง
สามัคคีเสวก ตอนที่ ๓ วิศวะกรรมา
| ๏ อันชาติใดไร้ศานติสุขสงบ | ต้องมัวรบราญรอนหาผ่อนไม่ |
| ณ ชาตินั้นนรชนไม่สนใจ | ในศิลปะวิไลละวาดงาม ๚ |
| ๏ แต่ชาติใดรุ่งเรืองเมืองสงบ | ว่างการรบอริพลอันล้นหลาม |
| ย่อมจำนงศิลปาสง่างาม | เพื่ออร่ามเรืองระยับประดับประดา ๚ |
| ๏ อันชาติใดไร้ช่างชำนาญศิลป์ | เหมือนนารินไร้โฉมบรรโลมสง่า |
| ใครใครเห็นไม่เป็นที่จำเริญตา | เขาจะพากันเย้ยให้อับอาย ๚ |
| ๏ ศิลปกรรมนำใจให้สร่างโศก | ช่วยบรรเทาทุกข์ในโลกให้เหือดหาย |
| จำเริญตาพาใจให้สบาย | อีกร่างกายก็จะพลอยสุขสราญ ๚ |
| ๏ แม้ผู้ใดไม่นิยมชมสิ่งงาม | เมื่อถึงยามเศร้าอุราน่าสงสาร |
| เพราะขาดเครื่องระงับดับรำคาญ | โอสถใดจะสมานซึ่งดวงใจ ๚ |
| ๏ เพราะการช่างนี้สำคัญอันวิเศษ | ทุกประเทศนานาทั้งน้อยใหญ่ |
| จึงยกย่องศิลปกรรม์นั้นทั่วไป | ศรีวิไลวิลาศดีเป็นศรีเมือง ๚ |
| ๏ ใครดูถูกผู้ชำนาญในการช่าง | ความคิดขวางเฉไฉไม่เข้าเรื่อง |
| เหมือนคนบ้าคนไพรไม่รุ่งเรือง | จะพูดด้วยนั้นก็เปลืองซึ่งวาจา ๚ |
| ๏ แต่กรุงไทยศรีวิไลทันเพื่อนบ้าน | จึ่งมีช่างชำนาญวิเลขา |
| ทั้งช่างปั้นช่างเขียนเพียรวิชา | อีกช่างสถาปนาถูกทำนอง ๚ |
| ๏ ทั้งช่างรูปพรรณสุวรรณกิจ | ช่างประดิษฐ์รัชดาสง่าผ่อง |
| อีกช่างถมลายลักษณะจำลอง | อีกช่ำชองเชิงรัตนะประกร ๚ |
| ๏ ควรไทยเราช่วยบำรุงวิชาช่าง | เครื่องสำอางแบบไทยสโมสร |
| ช่วยบำรุงช่างไทยให้ถาวร | อย่าให้หย่อนกว่าเขาเราจะอาย ๚ |
| ๏ อันผองชาติไพรัชช่างจัดสรร | เป็นหลายอย่างต่างพรรณเข้ามาขาย |
| เราต้องซื้อหลากหลากและมากมาย | ต้องใช้ทรัพย์สุรุ่ยสุร่ายเป็นก่ายกอง ๚ |
| ๏ แม้พวกเราชาวไทยตั้งใจช่วย | เอออำนวยช่างไทยให้ทำของ |
| ช่างคงใฝ่ใจผูกถูกทำนอง | และทำของงามงามขึ้นตามกาล ๚ |
| ๏ เราช่วยช่างเหมือนอย่างช่วยบ้านเมือง | ได้ประเทืองเทศไทยอันไพศาล |
| สมเป็นเมืองใหญ่โตมโหฬาร | พอไม่อายเพื่อนบ้านจึ่งจะดี ๚ |
บทเสภาสามัคคีเสวก ตอน สามัคคีเสวก
| ๏ ประการหนึ่งพึงคิดในจิตมั่น | ว่าทรงธรรม์เหมือนบิดาบังเกิดหัว |
| ควรเคารพยำเยงและเกรงกลัว | ประโยชน์ตัวนึกน้อยหน่อยจะดี |
| ๏ ควรนึกว่าบรรดาข้าพระบาท | ล้วนเป็นราชบริพารพระทรงศรี |
| เหมือนลูกเรืออยู่ในกลางหว่างวารี | จำต้องมีมิตรจิตรสนิทกัน |
| ๏ แม้ลูกเรือเชื่อถือผู้เป็นนาย | ต้องมุ่งหมายช่วยแรงโดยแข็งขัน |
| คอยตั้งใจฟังบังคับกัปปิตัน | นาวานั้นจึงจะรอดตลอดทะเล |
| ๏ แม้ลูกเรืออวดดีมีทิฐิ | และเริ่มริเฉโกยุ่งโยเส |
| เมื่อคลื่นลมแรงจัดซัดโซเซ | เรือจะเหล่ระยำคว่ำไป |
| ๏ แม้ต่างคนต่างเถียงเกี่ยงแก่งแย่ง | นายเรือจะเอาแรงมาแต่ไหน |
| แม้ไม่ถือเคร่งคงตรงวินัย | เมื่อถึงคราวพายุใหญ่จะครวญคราง |
| ๏ นายจะสั่งสิ่งใดไม่เข้าจิต | จะต้องติดตันใจให้ขัดขวาง |
| จะยุ่งแล้วยุ่งเล่าไม่เข้าทาง | เรือก็คงอับปางกลางสาคร |
| ๏ ถึงเสวีที่เป็นข้าฝ่าพระบาท | ไม่ควรขาดความสมัครสโมสร |
| ในพระราชสำนักพระภูธร | เหมือนเรือแล่นสาครสมุทรไทย |
| ๏ เหล่าเสวกตกที่กะลาสี | ควรคิดถึงหน้าที่นั้นเป็นใหญ่ |
| รักษาตนเคร่งคงตรงวินัย | สมานใจจงรักพระจักรี |
| ๏ ไม่ควรเลือกที่รักมักที่ชัง | สามัคคีเป็นกำลังพลังศรี |
| ควรปรองดองในหมู่ราชเสวี | ให้สมที่ร่วมพระเจ้าเราองค์เดียว |
|
คำอธิบายศัพท์
|
|
| คำ | ความหมาย |
| กัปปิตัน | มาจาก captain ปัจจุบันเขียน กัปตัน |
| จำนง | มุ่งประสงค์ |
| เฉโก | ฉลาดแกมโกง ไม่ตรงไปตรงมา |
| ช่างเขียน | จิตรกร |
| ช่างประดิษฐ์รัชดา | ช่างเงิน |
| ช่างรูปพรรสุวรรณกิจ | ช่างทอง |
| ช่างสถาปนา | ช่างก่อสร้าง สถาปนิก |
| ทรงธรรม์ | พระเจ้าแผ่นดิน |
| นรชน | คน |
| นาริน | ผู้หญิง นาง นารี |
| บรรโลม | ทำให้พึงพอใจ ประโลม |
| โยเส | โยโส หยิ่งจองหอง |
| รัตนประกร | ช่างเจียระไนเพ็ชรพลอย ประกร และว่าทำขึ้น ประดิษฐ์ขึ้น |
| ละวาด | งามอย่างภาพวาด |
| วิลาส | งามมีเสน่ห์ |
| วิเลขา | งามยิ่ง |
| ศรีวิไล | civilized ศิลิไลซ์ เจริญ มีอารยธรรม |
| ศานติ | สันติ สงบ |
| สำอาง | งามสะอาด หมดจด |
| เสวก | เส-วก หมายถึงข้าราชการในราชสำนัก บางครั้งใช้ เส-วี |
บทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมหาธีรราชเจ้า
รัชกาลที่ ๖
จัดทำและนำเสนอโดย
คุณครูภาทิพ ศรีสุทธิ์
กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย โรงเรียนสุราษฎร์ธานี
เว็บเพจนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการจัดทำแหล่งเรียนรู้ภาษาไทย
ของห้องเรียนสีชมพู ดูแลโดย
ครูภาทิพ ศรีสุทธิ์