จากเรื่องสั้น รังสรรค์เป็นกาพย์ยานี 11

จากเรื่องสั้น รังสรรค์เป็นกาพย์ยานี 11 


ฉันคือต้นไม้
.....ลำธารสายน้ำไหล..........กลางพงไพรและเทือกเขา
ต้นไม้ให้ร่มเงา.....................ช่วยแบ่งเบาอุทกภัย
.....สัตว์ป่าหลายชนิด...........ทุกชีวิตในป่าใหญ่
ต้นไม้เติบโตไว......................กิ่งและใบมากมายตา
.....ร่มรื่นและเป็นสุข............บางทีทุกข์เพราะพรานป่า
ล่าสัตว์ต่างนานา................ทุกชีวาสูญสิ้นไป
.....ผู้คนเริ่มก้อสร้าง.............ต่างลื้อล้างต้นไม้ใหญ่
ธรรมชาติเริ่มห่างไกล.........ต้องจากไปเพราะผู้คน
.....ผู้คนต่างครื้นเครง...........ไม่ยำเกรงความสับสน
ธูปเทียนมาเวียนวน...........ต่างแบกขนมากมายตา
.....ผ้าเหลืองเอามาผูก........บ้างขอถูกเบอร์สักครา
ขูดถูกันไปมา.......................บ้างบูชาขอโชคลาง
.....บ้านเมืองเริ่มเจริญ.......หนทางเดินไม่ปล่อยวาง
ฝุ่นคลุ้งเป็นลาดยาง...........การเดินทางราบเรียบดี
.....ช่วยกันปลูกต้นไม้.........ให้เติบใหญ่เป็นสุขี
เสริมสร้างกันทุกปี..............สร้างชีวีมีสุขใจ
.....สังคมให้ร่มรื่น................ให้สดชื่นน่าอาศัย
สร้างสุขไม่มีภัย...................สร้างน้ำใจช่วยเหลือกัน

ด.ญ.เกวลิน อินทชาติ เลขที่ 9
ด.ญ.รังสิยา เทพนวล เลขที่ 16
ด.ญ.อวิกา นุ่มนวล เลขที่ 21



: ม.2 ep1 และ 2 - 18/02/2005 11:38


ฉันคือต้นไม้
.....ต้นไม้กลางป่าเขา............ให้ร่มเงาสัตว์ทั้งหลาย
นกน้อยต่างผ่อนคลาย..........ระบายสีด้วยเสียงเพลง
.....ธาราธารน้ำไหล..............กลางพงไพรเสียงบรรเลง
มนุษย์ไม่ยำเกรง..................เสียงบรรเลงในไพรวัลย์
.....ตัดไม้ทำลายป่า..............ฆ่าพฤกษาพนาศัลย์
ไม่เว้นแต่ละวัน....................จนสัตว์นั้นต่างหายไป
.....ต่อมามีหมู่บ้าน...............คนพลุกพล่านต่างสดใส
ตัดไม้ทำลายไพร.................เหตุไฉนยังยิ้มกัน
.....ต้นไม้แสนโดดเดี่ยว........ไร้ป่าเขียวไม่สุขสันต์
ผู้คนกราบไว้กัน..................ผ้าเหลืองนั้นมาพันกาย
.....ต้นไม้ธรรมดา...............ทำไมมากราบถวาย
ความงามต้องมลาย.............ธรรมชาติกลายน่าขุ่นเคือง
.....อาหารมาบูชา.................เหมือนคนบ้าที่สิ้นเปลือง
ต้นไม้อยู่ในเมือง.................ระคายเคืองรำคาญตา
.....ต้นไม้คู่ลำธาร................ใช่สถานมาบูชา
ต้นไม้คู่บ้านนา....................คู่หมู่ปลาหมู่สัตว์เอย

ด.ช.นวิน พงศ์มานะวุฒิ เลขที่ 3
ด.ช.เอกพล ปานกลัด เลขที่ 6
ด.ญ.โสรดา ศรีสายสุข เลขที่ 19
ด.ญ.อังค์วรา สารลึก เลขที่ 22



: เป้ ไผ่ ขวัญ อัง - 18/02/2005 11:41


ฉันคือต้นไม้
.....ฉันนี้คือต้นไม้.........มีกิ่งใบให้ร่มเงา
ยืนต้นในป่าเขา............สายลมเบาพัดผ่านมา
.....ลำธารสายน้ำริน......กระทบหินเป็นชินตา
แสงแดดลอดส่องมา....เหล่าสัตว์ป่าพาชื่นบาน
.....หลายปีพาผ่านไป....ฉันสูงใหญ่และตระหง่าน
มากสิ่งหลายเหตุการณ์..ย่อมเปลี่ยนตามกาลเวลา
.....รอบตัวฉันวุ่นวาย...คนมากมายทำลายป่า
สภาพไม่ชินตา.............เหล่าสัตว์ป่าพาล้มตาย
.....มนุษย์ผู้นำพา.........ความแปลกตามาหลากหลาย
ไม่นานป่าก็หาย...........น่าเสียดายแสนเศร้าใจ
.....ถนนเริ่มตัดผ่าน.......อีกลำธารเริ่มหายไป
ป่าเขาลำเนาไพร...........ต้นไม้ใหญ่เริ่มเปลี่ยนแปลง
ผู้คนต่างพลุกพล่าน.......สร้างหมู่บ้านเสริมกำแพง
ต้นไม้ต่างเหี่ยวแห้ง.......ความแห้งแล้งกำลังมา
ตัวฉันเพียงต้นไม้..........ที่เฝ้าคอยวันเวลา
ให้ป่ากลับคืนมา............และให้เป็นเหมือนเช่นเดิม
ด.ญ.ณัฐกานต์ ขำแก้ว เลขที่ 10
ด.ญ.สโรธร ไพฑูรย์ เลขที่ 17


: แอม บิวล์ - 18/02/2005 11:43


ฉันคือต้นไม้
.....ต้นไม้ใหญ่ยืนต้น......สง่าล้นกลางพฤกษา
สัตว์น้อยใหญ่พึ่งพา......เหล่ามัจฉาว่ายแหวกวน
.....วันนี้ช่างน่าเศร้า.......มนุษย์เขลาแสนสับสน
หวังเพื่อประโยชน์ตน....ไม่เคยสนผลตามมา
.....จากความเงียบสงบ...ต้องประสบสิ่งกังขา
เหล่าคนไหว้บูชา...........เหตุใดหนาจึงเปลี่ยนไป
.....ต้นไม้ไร้ความเงียบ...เมื่อเปรียบเทียบช่างเศร้าใจ
ฝุ่นฟุ้งเสียงดังไซร้.........น้ำเคยใสใยสีดำ
.....อยากย้อนอดีตคืน......เพื่อพลิกฟื้นความทรงจำ
ผลของการกระทำ.........ฉันยังจำมิรู้คลาย
.....นี่คือสิ่งสะท้อน........ใจบั่นทอนช่างน่าอาย
ทุกสิ่งพังมลาย..............ป่าหายเพราะเห็นแก่ตน
.....ตอนดีมีคุณค่า..........กราบบูชาทุกแห่งหน
นี่หรือคือใจคน..............ช่างหมองหม่นหมดคุณค่า
.....ไอทีเข้ามาแทน........ใจเปลี่ยนแผนเหมือนคนบ้า
อยู่อยู่จะมาฆ่า...............มันช่างน่าสมเพทใจ
.....พวกมันนั้นยอมพลี....เพื่อทวีความสุขให้
เราเป็นมนุษย์ไซร้..........รักษ์ป่าไม้ช่วยกันเอย

ด.ช.กีรติ โชคณาพิทักษ์ เลขที่1
ด.ช.ชินภัทร วนชุติกุล เลขที่2
ด.ช.วัชรพงษ์ วงศ์ประยูร เลขที่ 4
ด.ช.ศุภโชค ไชยนาเคนทร์ เลขที่ 5


: ดิว เจมส์ ต้อม หมึก - 18/02/2005 11:47


ฉันคือต้นไม้
.....ต้นเอ๋ยต้นไม้ใหญ่........กลางพงไพรในป่าเขียว
สัตว์ป่ามากมายเชียว.........ต่างแลเหลียวอาหารกัน
.....ลำธารน้ำใสใส.............นกน้อยใหญ่ต่างสุขสันต์
บินเล่นในไพรวัลย์............ชื่นมื่นกันชั่วชีวา
.....วันหนึ่งเกิดปัญหา.......มนุษย์มาทำลายป่า
สัตว์น้อยหมองชีวา..........หมดปัญญาช่วยตัวเอง
.....บ้านเรือนเริ่มก่อสร้าง..ต่างรื้อถางไม่ยำเกรง
ผู้คนต่างครื้นเครง...........ร่วมบรรเลงสุขอุรา
.....มองเห็นความโศกเศร้า..ป่าไม้เฉาไม่งามตา
ต้นเดียวเปลี่ยวกายา.........ต่างบูชาสุขสมใจ
.....ถนนถูกก่อสร้าง..........ไร้ผีสางคนอาศัย
ต้นไม้เริ่มหายไป...............เหตุทุกข์ภัยกำลังมา
.....ชักชวนเพื่อนพ้องฝูง...และชักจูงช่วยรักษา
ธรรมชาติช่วยนำมา...........สู่ชีวารื่นรมใจ

ด.ญ.ธันย์ชนก ฑูรภานุประพันธ์ เลขที่ 12
ด.ญ.ธิดาทิพ ทิพย์พิมล เลขที่ 13
ด.ญ.สุผกา ธารารังสรรค์ เลขที่ 18


: กิ้ฟ จูน จ๊ะโอ๋ - 18/02/2005 11:49



ตัวฉันคือต้นไม้...ฉันอาศัยอยู่ในป่า
ท่ามกลางหมู่พฤกษา...ฉันสง่าเด่นกว่าใคร
...ฉันยืนต้นอยู่นาน...มีลำธารผ่านฉันไป
สัตว์ป่าต่างพร้อมใจ...ดื่มน้ำใสในสายธาร
...ลำต้นฉันสูงใหญ่...กิ่งก้านใบแผ่ไพศาล
แสงแดดไม่อาจผ่าน...จึงเป็นลานอันร่มเย็น
...แต่แล้วมาวันหนึ่ง...พรานมาถึงผ่านมาเห็น
สัตว์น้อยตัวเป็นเป็น...เดินเที่ยวเล่นเช่นสุขใจ
...จากนั้นมาไม่นาน...ฉันมองผ่านไปทางไหน
ไม่อาจเห็นสัตว์ใด...เพราะจากไปพร้อมนายพราน
...เหตุใดจึงฆ่ากัน...สัตว์เหล่านั้นน่าสงสาร
มนุษย์จอมรุกราน...เพียงต้องการแค่เงินตรา
...หลายปีผ่านพ้นไป...ฉันล่ำใหญ่กิ่งใบหนา
ชาวบ้านที่ผ่านมา...ต่างถางป่าทำนาไร่
...บางคนจุดธูปพลัน...กราบไหว้ฉันกันยกใหญ่
ผ้าเหลืองมาห่มให้...ฉันนั้นไซร้ศักดิ์สิทธิ์หรือ
...นั่นคือประเพณี...ฉันจึงมีคนนับถือ
อาหารได้ทุกมื้อ...ฉันเลื่องลือชื่อไม่เบา
...วันนี้ฉันยืนต้น...มีถนนไร้ร่มเงา
ฝุ่นควันคลุ้งเขม่า...ฉันแสนเศร้าเหงาจับใจ
...ฉันอยากจะมีขา...ฉันจะพาลำต้นไป
ในที่อันห่างไกล...สุขสดใสใต้ฟ้าคราม
...โปรดช่วยอนุรักษ์ฉัน...เพื่อป่านั้นพลันงดงาม
ร่มรื่นได้ทุกยาม...สุขสยามตามใจนา
...พวกเราเป็นมนุษย์...ใยไม่หยุดทำลายป่า
พลิกฟื้นทุกชีวา...ช่วยรักษาป่างดงาม


ด.ญ.กนกนันท์ เลขที่ 7,
ด.ญ.พิมพิศา เลขที่ 14,
ด.ญ. รมิตา เลขที่ 15,
ด.ญ.อลิศา เลขที่ 20



: Miyako,Pimmeko,Yumiko,Pumiko - 18/02/2005 11:57

ต้นไม้ใหญ่ในป่าลึก
อึกทึกกลางพฤกษา
ทุกทุกวันมีสัตว์มา
ต่างล้วนหาที่พักพึง
ลูกของฉันมีประโยชน์
พวกนกโปรดแหมากิน
ดูแล้วน่าถวิล
เหมือนนกบินกลับหารัง
ในบ้างครั้งมีนายพราน
ผู้กล้าหาญมาลำพัง
ต่างยิงสัตว์อย่างจริงจัง
ในบ้างครั้งฉันทุกข์ใจ
หลายปีที่ผ่านมา
ความหรรษาต่างหายไป
รอบตัวฉันเป็นถนนใหญ่
ไม่มีใครมาดูแล
วันเวลาผ่านไป
ฉันไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปร
ไม่มีใครมาเหลี่ยวแล
เหมือนบ่วงแหแห่งกรรมเอย

ด.ญ กะรัตเพชร คงรอด เลขที่ 8
ด.ย.ณัฐภัค ชุติมาภรณ์ เลขที่ 11
ม.2/11 B


: เชอร์รี่ กะ เถียน - 18/02/2005 11:58



ฉันคือต้นไม้
ท่ามกลางหมู่พฤกษา.........อีกสัตว์ป่านานาพรรณ
พึ่งพาอาศัยกัน................แสนสุขสันต์สุดหรรษา
ป่าเขาลำเนาไพร...............ยังไม้ใหญ่ยืนสง่า
กิ่งก้านแผ่สาขา................ให้คุณค่าอย่างมากหลาย
นานไปป่าแปรผัน.............สัตว์ป่าพลันต่างสูญหาย
นายพรานมาทำลาย...........สัตว์มากมายต้องทุกข์ทน
ผู้คนบุกรุกป่า..................ทำไร่นาสร้างชุมชน
มลพิษเข้าปะปน...............ทุกแห่งหนทั่วพงไพร
สายนำเริ่มหมองหม่น........ความสุขล้นพ้นไปไกล
ป่าไม้แปรเปลี่ยนไป..........เป็นเมืองใหญ่ไร้ไพรสัณฑ์
ร่วมแรงร่วมรักษา............ค่าของป่ามากอนันต์
ร่วมมือปกป้องกัน............คืนป่านั้นให้สมบูรณ์

เด็กหญิง.กันย์กนก.นุ่นสง เลขที่ 6 2/11เอ
เด็กหญิง.ปภังกร.ธรรมนิจกุล เลขที่11 2/11เอ
เด็กหญิง.รมิดา สินมา เลขที่ 18 2/11เอ
เด็กหญิง.วรรณระวี มาศฉมาดล เลขที่202/11เอ



: เพลง ใบเฟิร์น เรย์ ส้ม - 18/02/2005 16:45

ฉันคือต้นไม้
ต้นไม้นั้นมีค่า.................อยู่ในป่าดงพงไพร
ลำธารและน้ำใส..............ไหลเคียงข้างตลอดมา
สัตว์ป่านั้นมากมาย..........แต่ก็หายพลันลับตา
เพราะพรานต่างตามล่า.....แล้วก็จับเอาไปกิน
จวบจนทุกวันนี้..............ป่าที่มีแทบสูญสิ้น
สัตว์ป่าและผืนดิน..........กลายเป็นถื่นของชุมชน
ชาวบ้านเริ่มศรัทธา.........ในตัวข้าอย่างมากล้น
ข้าเองก็สับสน...............และงุนงงการกระทำ
ถนนที่ตัดผ่าน...............ทั้งลำธารเริ่มหมองคล้ำ
ผู้คนต่างใจดำ..............ปล่อยควันพิษทุกทิศทาง
ยืนหยัดทุกคืนวัน...........ตัวฉันนั้นช่างอ้างว้าง
สะพานที่ก่อสร้าง...........เสียงรบกวนสุดจะทน
ก่อนป่าจะหมดไป..........ควรร่วมใจร่วมแรงคน
รวมพลทุกแห่งหน.........มาปลูกป่าเพื่อทดแทน

ด.ญ. พุทธาพร สุวรรณรักษ์ เลขที่ 13
ด.ญ. ภัฐชญา คุรุหงษา เลขที่ 15
ด.ญ. ภัทรสุดา สุขขำ เลขที่ 16
ด.ญ. วรจรัส ธนสิริรักษ์ เลขที่ 19
ม.2/11A




: ยุ้ย เปิ้ล หมุย บิว 2 - 18/02/2005 16:46



ฉันคือต้นไม้

ฉันนั้นเป็นต้นไม้............อาศัยในหมู่พฤกษา
มีเพื่อนเป็นธารา............ทั้งภูผาสารภี
ตัวฉันเป็นร่มเงา...........ไม่เคยเหงาเพราะฉันมี
นกน้อยยอดยาหยี.........คอยปรานีเกื้อกูลกัน
ชีวิตเกิดเปลี่ยนแปลง....ถูกแทรกแทรงทุกทุกวัน
มนุษย์เข้าพัวพัน...........คอบกีดกันสัตว์ในป่า
สุดท้ายสัตว์ทั้งหลาย.....ก็มลายไม่มีค่า
ผู้คนต่างเข้ามา............เรียกข้าว่าต้นไม้ใหญ่
คนผ่านมาบูชา.............เข้าพรรษาผ้าเหลืองให้
แม่น้ำที่เคยใส..............แห้งเหือดไปไม่เหลือดี
ป่าใหญ่กลายเป็นเมือง..ที่รุ่งเรืองด้วยแสงสี
ธาราเป็นธานี..............รอบตัวนี้ต่างเปลี่ยนแปลง

ด.ช.ชัยพิทักษ์ สมเกียรติกุล เลขที่ 1
ด.ญ.แก้มแก้ว โล่ห์อุลกะมณี เลขที่ 8
ด.ญ. หัสมา จันทรัตนา เลขที่ 23
ม.2/11A




: โอม แก้ม ฟ้าหมอง - 18/02/2005 16:48



ฉันคือต้นไม้
อดีตในวันนั้น....................พนาสัณพร้อมเพรียงไพร
และมีธารน้ำไหล.................สัตว์ใกล้ไกลเป็นเพื่อนกัน
ผ่านวันเวลาล่วง................สัตว์ทั้งปวงไม่สุขสันต์
เพราะป่าต่างลดพลัน..........เหลือเพียงฉันน่าเศร้าใจ
ป่าไม้ที่เคยมี......................ในวันนี้หายไปไหน
ฝีมือมิใช่ใคร.....................สิ่งนี้ไซร้คือผู้คน
พิภพอีกธารา....................กลายเปลี่ยนมาเป็นถนน
ป่าเศร้าแสนสุดทน..............เพราะผู้คนไม่รักษา
พฤกษานั้นมีคุณ.................สร้างสมดุลแก่ผืนป่า
ป่าไม้ต้องจากลา................เพราะผู้คนมาเบียดเบียน
พวกเราควรร่วมใจ.............ก่อนพงไพรจะแปรเปลี่ยน
ทุกคนควรพากเพียร...........คืนไพรสัณฑ์นั้นกลับมา

ด.ช.สุรวงศ์ หีตรัตน์ เลขที่ 5 ม.2/11เอ
ด.ญ.นภิศา ภัทรปรัชญากุล เลขที่ 10 ม.2/11เอ
ด.ญ.วิภาวี ตันตาปกุล เลขที่ 21 ม.2/11เอ




: นิกส์ ชิง พั้นช์ - 18/02/2005 17:25


ฉันคือต้นไม้
ต้นไม้ใหญ๋ในป่า.....................สัตว์ต่างพากันอาศัย
พักผ่อนใต้ร่มใบ....................นกชอบใจจิกผลกิน
ธาราที่ไหลผ่าน......................ใต้ลำธารเห็นกรวดหิน
ปลาว่ายสายน้ำริน...................เป็นทรัพย์สินในพงไพร
เมื่อคนเริ่มเข้าป่า....................ต่างมาล่าสัตว์ตัดไม้
ของป่าคนเอาไป....................อย่างไม่เคยเอือมระอา
เหลือเพียงหนึ่งต้นใหญ่...........คนเอาไว้ไหว้บูชา
ขูดหวยกันนานา.....................ไร้สาระกันสิ้นดี
คนรู้อยู่แก่ใจ.........................ที่ตัดไม้ตัดป่านี้
เหล่าสัตว์ถูกย่ำยี.....................สิ้นชีวีมรณา
ป่าแย่เพราะมนุษย์...................ควรเร่งรุดแก้ปัญหา
ปลูกไม้ช่วยเยียวยา.................รักษาป่าที่หายไป
พงพีนี้มีค่า............................ยากจะหาสั่งแทนได้
ร่มเงาอาหารให้.......................กันภัยน้ำท่วมพารา
พวกเราควรช่วยกัน.................ไม่ตัดฟันเหล่าพฤกษา
แล้วช่วยกันปลูกป่า.................คืนธรรมชาติงดงาม

ด.ช.มรรค สุวรรณรัตน์ เลขที่ 3 ม.2/11เอ
ด.ญ.กิฎากานต์ พีระเลิศกิจ เลขที่ 7 ม.2/11เอ
ด.ญ.ณัฐนิช พึงประเสริฐ เลขที่ 9 ม.2/11เอ
ด.ญ.พุธิตา เพชรกลับ เลขที่ 14 ม.2/11เอ




: มรรค เอ็ม มิ้นท์ ไหม - 18/02/2005 17:27



ตัวฉันคือต้นไม้......อยู่แสนไกลในป่าเขา
ตัวฉันสร้างร่มเงา....ผู้คนเข้ามาพักพิง
วันนี้ดูสับสน.......จะมีคนตัดฉันทิ้ง
ไม่เข้าใจจริงจริง...ทุกสิ่งเปลี่ยนตามเวลา
นึกแล้วน่าน้อยใจ..ไม่มีใครมองเห็นค่า
เคยมีคนบูชา..........วันนี้มาเปลี่ยนแปลงไป
แต่ฉันยังต้องอยู่.....ยังต้องสู้ไม่ไปไหน
จนวันโลกสิ้นไป.....อาจเป็นได้เข้าสักวัน
หวังไว้ว่าวันหนึ่ง....คงนึกถึงคุณค่าฉัน
มาช่วยรักษากัน.....ป่าไม้นั้นจะสมบูรณ์
พิชญ์ 2 สุทธิรักษ์ 4


: จูเนียร์ บอล ห้อง2/ep1 - 21/02/2005 10:17

ฉันคือต้นไม้
..ท่ามกลางหมู่พฤกษา ....... ฉันสง่าข้างลำธาร
ผลฉันเป้นอาหาร................อิ่มสำราญทั้งนกปลา
..วันหนึ่งพรานนักล่า........เข้ามาฆ่าสัตว์นานา
จนป่าไม่เป็นป่า................พวกสัตว์ลาจากหายไป
คนหนึ่งปักธุปไหว้...........ทิ้งไว้ใต้โคนต้นไม้
ตัวฉันไม่เข้าใจ.................ว่าทำไมถึงบูชา
มนุษย์เข้าใจยาก..............ปัญญามากฉลาดกว่า
แต่พวกเขากลับศรัทธา...สิ่งธรรมดาอย่างต้นไม้
ความเจริญบุกรุกป่า......ถนนตัดมาจากแดนไกล
ตัดต้นอื่นเหลือฉันไว้.......เลี้ยงฉันไปเพราะชาวบ้าน
ความสุขของมนุษย์........ตัวฉันสุดทรมาน
รถยนต์ถนนผ่าน.............ฉันรำคาญทุกข์เต็มที
ธรรมชาติเป็นผู้ให้..........ที่ยิ่งใหญ่ในโลกนี้
มนุษย์แสนอวดดี...........เอาสิ่งที่ไม่ได้สร้าง
ฉันพบความวุ่นวาย.....คนมากมายผ่านตามทาง
ปักธูปไว้ตามอย่าง.......บีบแตรบ้างเพื่อบูชา
ฉันมีแต่ความทุกข์........อยู่ไม่สุขเหมือนในป่า
บางครั้งฉันคิดว่า..........จะดีกว่าถ้าฉันตาย

ปรียาลักษณ์ 12 ภัทริยา 17 สุภาวัลย์ 22


: นุ่ย เหมียว บิว1 ห้องม.2/ep1 - 21/02/2005 10:19

กิจกรรมการอ่านคิดวิเคราะห์เขียน (เก็บเพิ่มจากของเดิมอีก 30)
1. ให้นักเรียนในกลุ่มหรือคู่เดิม อ่านผลงานของทุกกลุ่มในกระทู้นี้
แล้วเขียนแสดงความคิดวิเคราะห์ลงในประเด็นที่กำหนดในกระทู้นี้
โดยนักเรียนสามารถพิมพ์ลง NOTEPAD ก่อนก็ได้
ประเด็นที่วิเคราะห์
1.1ผลงานใครดีที่สุด ดีอย่างไร การวิเคราะห์ต้องประกอบด้วย
1) ความถูกต้องของฉันทลักษณ์
2) ภาพประกอบ สวยงามสอดคล้องกับเนื้อหาของเรื่องสั้น
3)การใช้ภาษากระชับ รัดกุมไม่เยิ่นเย้อ
4) เนื้อหาที่แต่งสอดคล้องกับเนื้อเรื่อง กระชับไม่ยาวเกินไป





: อ.ภาทิพ - 21/02/2005 10:27



: -

พวกเราคิดว่ากาพย์ของ เพลง ใบเฟิร์น เรย์ ส้ม เป็นกาพย์ที่ดีที่สุดเพราะ ทั้งการใช้ ภาษาและสำนวนในการแต่งกาพย์นั้นเพราะมาก และได้ใช้คำศัพย์ต่างๆที่มีความหมายเดียวกันและไพเราะเข้ามาช่วยในการแต่งกาพย์ และการวาดรูปประกอบก็ยังสอดคล้องกับเนื้อหาที่อยู่ในกาพย์อีกด้วยและการระบายสีของรูปภาพก็ยังระบายอย่างมีสีสันสวยงาม

: เป้ ไผ่ ขวัญ อังค์ - 21/02/2005 14:21

...ผลงานที่ดีที่สุด...

...ผลงานของ เพลง ใบเฟิร์น เรย์ ส้ม เพราะ ความถูกต้องของฉันทลักษณ์ชัดเจน
สัมผัสใน สัมผัสนอกถูกต้องไพเราะ เนื้อหากระชับ ไม่ยืดเย้อ ง่ายต่อการเข้าใจ การใช้ภาษาและคำสละสลวย
ไพเราะ เนื้อหาของบทกลอนที่แต่งสอดคล้องกับเนื้อหาที่อ่านในหนังสือ ภาพประกอบสวยงาม
เสื่อให้เห็นความหมายของบทกลอนอย่างชัดเจน...

...ผลงานของด.ญ.เกวลิน อินทชาติ เลขที่ 9 ด.ญ.รังสิยา เทพนวล เลขที่ 16 ด.ญ.อวิกา นุ่มนวล เลขที่ 21
เพราะ ความถูกต้องของฉันทลักษณ์การใช้คำรวมทั้งสัมผัสที่ชัดเจน เนื้อหาของบทกลอนสอดคล้องกับเนื้อหา
ในหนังสือ รูปภาพประกอบสวยงาม เสื่อความหมายตรงกับบทกลอน อีกทั้งเนื้อหาไพเราะและ
น่าอ่านเป็นอย่างยิ่ง...

*-*นู๋แอม กะ นู๋บิวล์*-*
...ม.2/11b...


: ...ณัฐกานต์ ขำแก้ว เลขที่10 สโรธร ไพฑูรย์ เลขที่17... - 21/02/2005 14:21

ผลงานที่ดีที่สุด ทั้งในส่วนของกาพย์ และรูปภาพประกอบ พวกเราคิดว่าเป็นผลงานของ ด.ญ. พุทธาพร สุวรรณรักษ์ ด.ญ. ภัฐชญา คุรุหงษา ด.ญ. ภัทรสุดา สุขขำ ด.ญ. วรจรัส ธนสิริรักษ์ ม.2/11A

1.ความถูกต้องของฉันทลักษณ์
-ด้านฉันทลักษณ์ พวกเราทำได้ดีมาก สัมผัสถูกต้องทุกสัมผัส

2.ภาพประกอบ
-ภาพประกอบทำออกมาได้ดี มีความสวยงาม และสอดคล้อง มีการใช้โทนสีที่แตกต่างกัน เพื่อให้เห็นถึงความแตกต่างของสภาพแวดล้อมในอดีต กับปัจจุบัน ซึ่งตรงกับเนื้อเรื่องในหนังสือที่เรียนมา

3.การใช้ภาษา
-ใช้ภาษากระทัดรัดสื่อความหมายได้อย่างดี เข้าใจง่ายและมีการเสนอความคิดเห็นในตอนท้ายของกาพย์ด้วย

4.เนื้อหา
-มีความสั้น กระทัดรัดเพียงแค่ 7 บท แต่สามารถสื่อความหมายออกมาได้เป็นอย่างดี และมีเนื้อหาสอดคล้องกับเรื่องที่เรียนอยู่ในห้องเรียน

เนื้อหาของกาพย์ท่อนที่โดนใจที่สุดคือ

จวบจนทุกวันนี้..............ป่าที่มีแทบสูญสิ้น
สัตว์ป่าและผืนดิน..........กลายเป็นถื่นของชุมชน
ชาวบ้านเริ่มศรัทธา.........ในตัวข้าอย่างมากล้น
ข้าเองก็สับสน...............และงุนงงการกระทำ

เหตุผลที่ชอบท่อนนี้ เพราะ มีความคิดเห็นตรงกับที่พวกเราคิดกันไว้คือ ป่าไม้ ควรจะเป็นที่อยู่ของสัตว์ป่า และต้นไม้ ไม่ควรที่จะเป็นที่อยู่ของคน และอีกประเด็นหนึ่ง คือ ต้นไม้เป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่ทั่วไป ไม่ใข้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่จะมากราบบูชา

โดย
กีรติ โชคคณาพิทักษ์ เลขที่ 1
ชินภัทร วนชุติกุล เลขที่ 2
วัชรพงษ์ วงศ์ประยูร เลขที่ 4
ศุภโชค ไชยนาเคนทร์ เลขที่ 5



: ดิว เจมส์ ต้อม หมึก Ep.2 - 21/02/2005 14:21

ขอแก้ไขพวกเราคิดว่ากาพย์ของ เพลง ใบเฟิร์น เรย์ ส้ม เป็นกาพย์ที่ดีที่สุดเพราะ ทั้งการใช้ ภาษาและสำนวนในการแต่งกาพย์นั้นเพราะมาก และการวาดรูปประกอบก็ยังสอดคล้องกับเนื้อหาที่อยู่ในกาพย์อีกด้วย

ท่ามกลางหมู่พฤกษา.........อีกสัตว์ป่านานาพรรณ
พึ่งพาอาศัยกัน................แสนสุขสันต์สุดหรรษา
ป่าเขาลำเนาไพร...............ยังไม้ใหญ่ยืนสง่า
กิ่งก้านแผ่สาขา................ให้คุณค่าอย่างมากหลาย
นานไปป่าแปรผัน.............สัตว์ป่าพลันต่างสูญหาย
นายพรานมาทำลาย...........สัตว์มากมายต้องทุกข์ทน
ผู้คนบุกรุกป่า..................ทำไร่นาสร้างชุมชน
มลพิษเข้าปะปน...............ทุกแห่งหนทั่วพงไพร
สายนำเริ่มหมองหม่น........ความสุขล้นพ้นไปไกล
ป่าไม้แปรเปลี่ยนไป..........เป็นเมืองใหญ่ไร้ไพรสัณฑ์
ร่วมแรงร่วมรักษา............ค่าของป่ามากอนันต์
ร่วมมือปกป้องกัน............คืนป่านั้นให้สมบูรณ์

และกาพย์ของ ฟ่ง จ๋า เอิง เพราะการใช้คำและภาษาสอดคล้อง และสละสลวยมาก และมีใจความที่กินใจ ส่วนภาพประกอบนั้น วาดได้ยอดเยี่ยมมาก

.....ลำธารสายน้ำไหล..........กลางพงไพรและเทือกเขา
ต้นไม้ให้ร่มเงา.....................ช่วยแบ่งเบาอุทกภัย
.....สัตว์ป่าหลายชนิด...........ทุกชีวิตในป่าใหญ่
ต้นไม้เติบโตไว......................กิ่งและใบมากมายตา
.....ร่มรื่นและเป็นสุข............บางทีทุกข์เพราะพรานป่า
ล่าสัตว์ต่างนานา................ทุกชีวาสูญสิ้นไป
.....ผู้คนเริ่มก้อสร้าง.............ต่างลื้อล้างต้นไม้ใหญ่
ธรรมชาติเริ่มห่างไกล.........ต้องจากไปเพราะผู้คน
.....ผู้คนต่างครื้นเครง...........ไม่ยำเกรงความสับสน
ธูปเทียนมาเวียนวน...........ต่างแบกขนมากมายตา
.....ผ้าเหลืองเอามาผูก........บ้างขอถูกเบอร์สักครา
ขูดถูกันไปมา.......................บ้างบูชาขอโชคลาง
.....บ้านเมืองเริ่มเจริญ.......หนทางเดินไม่ปล่อยวาง
ฝุ่นคลุ้งเป็นลาดยาง...........การเดินทางราบเรียบดี
.....ช่วยกันปลูกต้นไม้.........ให้เติบใหญ่เป็นสุขี
เสริมสร้างกันทุกปี..............สร้างชีวีมีสุขใจ
.....สังคมให้ร่มรื่น................ให้สดชื่นน่าอาศัย
สร้างสุขไม่มีภัย...................สร้างน้ำใจช่วยเหลือกัน



: เป้ ไผ่ ขวัญ อังค์ - 21/02/2005 14:27

ผลงานกาพย์ยานี11 ของกลุ่ม

ด.ช.กีรติ โชคณาพิทักษ์ เลขที่1
ด.ช.ชินภัทร วนชุติกุล เลขที่2
ด.ช.วัชรพงษ์ วงศ์ประยูร เลขที่ 4
ด.ช.ศุภโชค ไชยนาเคนทร์ เลขที่ 5

ที่เลือกกลุ่มนี้เพราะ เมื่ออ่านแล้วสามารถเข้าใจได้ถึงเนื้อเรื่อง และ สอดคล้องกับเนื้อเรื่องที่อ่านเป็นอย่างดี
มีการแต่งฉันท์ลักษณ์ ของกาพย์ยานี11 ได้อย่างถูกต้อง มีเนื้อหารัดกุม และ สัมผัสที่ใช้ ทำให้กาพย์ยานีของกลุ่มนี้
มีความไพเราะ มีความหมายที่ชัดเจน
ตัวอย่างเช่น
.....วันนี้ช่างน่าเศร้า.......มนุษย์เขลาแสนสับสน
หวังเพื่อประโยชน์ตน....ไม่เคยสนผลตามมา
และ
.....ต้นไม้ไร้ความเงียบ...เมื่อเปรียบเทียบช่างเศร้าใจ
ฝุ่นฟุ้งเสียงดังไซร้.........น้ำเคยใสใยสีดำ

ผลงานภาพวาดของกลุ่ม
ด.ญ. พุทธาพร สุวรรณรักษ์ เลขที่ 13
ด.ญ. ภัฐชญา คุรุหงษา เลขที่ 15
ด.ญ. ภัทรสุดา สุขขำ เลขที่ 16
ด.ญ. วรจรัส ธนสิริรักษ์ เลขที่ 19
ม.2/11A

ที่เลือกภาพวาดของกลุ่มนี้ เพราะ สอดคล้องกับเนื้อเรื่อง และ แบ่งแยกป่าในอดีตและปัจจุบัน ได้อย่างชัดเจน
ตัวอย่างก็คือ ในอดีตมีป่ามากมายและมีสัตว์ป่า ทำให้บรรยากาศดูร่มรื่น แต่ ปัจจุบันมีมนุษย์เข้ามาทำลายป่า
เพื่อประโยชน์ส่วนตน ไม่คำนึงถึงผลเสียที่ตามมาภายหลัง





ด.ญ.กนกนันท์ เลขที่ 7
ด.ญ.พิมพิศา เลขที่ 14
ด.ญ. รมิตา เลขที่ 15
ด.ญ.อลิศา เลขที่ 20

: พิม เพิน ปุ๋ย หญิง - 21/02/2005 14:28

พวกเรามีความเห็นว่ากลุ่มที่มีผลงานด้านการแต่งกาพย์ยานี 11
จากเรื่องสั้น "ฉันคือต้นไม้" ได้ดีที่สุด คือ กลุ่มของ
ด.ช.สุรวงศ์ หีตรัตน์
ด.ญ.นภิศา ภัทรปรัชญากุล
ด.ญ.วิภาวี ตันตาปกุล
เพราะ ผลงานของกลุ่มนี้มีความไพเราะ มีสัมผัสบังคับที่ถูกต้อง
และมีการใช้สัมผัสในเพื่อให้เกิดความไพเราะมากยิ่งขึ้น
แต่ในช่วงท้าย สัมผัสในลดลงไป ทำให้ความไพเราะลดลงไปด้วย
ทางด้านเนื้อหามีการเรียงลำดับเหตุการณ์ได้ถูกต้อง แต่มีเนื้อหาบางส่วนที่
ไม่ตรงตามเนื้อเรื่อง เช่นในวรรคที่กล่าวว่า
"พิภพอีกธารา......กลายเปลี่ยนมาเป็นถนน"
ซึ่งในเนื้อเรื่องกล่าวว่า ผืนดินแปรเปลี่ยนไปเป็นถนน ส่วนสายน้ำยัง
คงอยู่เพียงแต่มีสภาพที่แย่ลงกว่าเดิม
การใช้ภาษามีความกระชับ ชัดเจน และเข้าใจได้ง่าย
ส่วนทางด้านรูปภาพประกอบนั้น สอดคล้องกับเนื้อหาดี
แต่ยังขาดความชัดเจนและความสวยงาม

พวกเราคิดว่ากลุ่มที่มีรูปภาพประกอบที่สวยงามที่สุด คือ กลุ่มของ
ด.ญ.ธันย์ชนก ฑูรภานุประพันธ์
ด.ญ.ธิดาทิพ ทิพย์พิมล
ด.ญ.สุผกา ธารารังสรรค์
แต่ยังไม่สอดคล้องกับเนื้อหาเท่าที่ควร เพราะรูปไม่สามารถสื่อถึง
ผลที่ตามมาจากการกระทำของมนุษย์

: ใบเฟิร์น เรย์ เพลง ส้ม - 22/02/2005 16:23


This Free service hosted by D'Server

จัดทำและนำเสนอโดย คุณครูภาทิพ ศรีสุทธิ์
กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย โรงเรียนสุราษฎร์ธานี


สมุดเยี่ยม