| ผังโคลงสี่สุภาพ | โคลงโลกนิติ | กาพย์ยานี 11 | ฉบัง 16 | สุรางค์ 28 | กลอนสุภาพ |
|
๓๑.ไก่รองบ่อน |
เป็นตัวสำรองจะมีโอกาสเมื่อไม่มีผู้อื่น |
| ตัวจริงเจ็บป่วยไข้ | ล้มตาย | |
| รองบ่อนถูกแทนหมาย | ต่อสู้ | |
| ตัวจริงอยู่สบาย | เขาไม่ เหลียวนา | |
| รองบ่อนเป็นเพียงผู้ | เรียกใช้สำรอง |
|
๓๒.ไกลปืนเที่ยง |
ไม่รู้อะไรเพราะอยู่ห่างไกลความเจริญ |

| เสียงปืนยิงเที่ยงแล้ว | เวลา | |
| เมืองใหญ่บอกประชา | ก่อนนี้ | |
| คนไกลเปล่ายินนา | เพราะห่าง เจริญแฮ | |
| ความกล่าวทำเชิงชี้ | ว่าด้อยหลายสถาน |
|
๓๓.ไก่เห็นตีนงูงูเห็นนมไก่ |
ต่างฝ่ายต่างรู้ความลับของกันและกัน |

| ไก่เห็น ตีนซ่อนเร้น | ของงู | |
| ตีนงู หลบไยดู | ออกได้ | |
| งูเห็น ไก่นมชู | ซุกซ่อน แอบนา | |
| นมไก่ ตีนงูไซร้ | ต่างรู้ชั้นเชิง |
|
๓๔.กินบนเรือนขี้รดหลังคา |
เนรคุณ |
| อาศัยบุญร่มไม้ | ครัวเรือน | |
| กลับแอบทำบิดเบือน | ชั่วช้า | |
| บุญคุณกลับเลอะเลือน | สนองตอบ เขาแฮ | |
| เหยียบย่ำทำหาญกล้า | เช่นนี้เนรคุณ |
|
๓๕.กินปูนร้อนท้อง |
ทำอาการมีพิรุธขึ้นเอง,แสดงอาการเดือนร้อนขึ้นเอง |
| กิน หมากพลูอาจพลั้ง | กลืนปูน | |
| ปูน กัดปวดอาดูร | เร่าร้อน | |
| ร้อน รนเท่าทวีคูณ | ทำผิด ไว้นา | |
| ท้อง ครืดคราดสะท้อน | บ่งชี้พิรุธ |
|
๓๖.ใกล้เกลือกินด่าง |
มองข้ามหรือไม่รู้ค่าของดีที่อยู่ใกล้ตัวซึ่งเป็นประโยชน์แก่ตน |
| ใกล้ ของมีค่าแล้ว | มิเห็น | |
| เกลือ ด่างเลือกให้เป็น | นะเจ้า | |
| กิน เกลือสิ่งจำเป็น | ดีแน่ | |
| ด่าง ต่างของเคียงเฝ้า | มิรู้จักแสวง |
|
๓๗.แกว่งเท้าหาเสี้ยน |
รนหาเรื่องเดือดร้อน |
| แกว่ง กวัดไกวแส่เท้า | เสี้ยนตำ | |
| เท้า เจ็บเพราะตัวทำ | เรื่องร้อน | |
| หา เหตุใช่เงื่อนงำ | จากอื่น เปล่าเฮย | |
| เสี้ยน ปักความสะท้อน | เรื่องร้ายหาเอง |
|
๓๘.เกี่ยวแฝกมุงป่า |
ทำอะไรเกินความสามารถตัวเอง |

| เกี่ยว เก็บกอบแฝกหญ้า | มุงหลัง คาเฮย | |
| แฝก กี่กอบประทัง | ป่ากว้าง | |
| มุง แฝกคือกำลัง | นิดหน่อย นาแม่ | |
| ป่า สั่งสอนการสร้าง | สิ่งนั้นพอตัว |
|
๓๙.เกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง |
เกลียดตัวเขาแต่อยากได้ประโยชน์จากเขา |
| กริยาประหนึ่งไซร้ | ขยะแขยง | |
| ประโยชน์กลับสำแดง | อยากได้ | |
| เกลียดกลัวออกฤทธิ์แรง | เกินเหตุ | |
| ผลประโยชน์จำให้ | อดกลั้นหวังผล |
|
๔๐.ไกลปืนเที่ยง |
ไม่รู้อะไรเพราะอยู่ห่างไกลความเจริญ |

| เสียงปืนยิงเที่ยงแล้ว | เวลา | |
| เมืองใหญ่บอกประชา | ก่อนนี้ | |
| บ้านนอกห่างออกมา | ฟังบ่ ยินแฮ | |
| คำกล่าวบอกความชี้ | ห่างพ้นความเจริญ |
|
๔๑.เกลือจิ้มเกลือ |
ไม่ยอมเสียเปรียบกัน , แก้เผ็ดให้สาสม , คนเค็มมาเจอกัน |
| คือคนเค็มที่พ้อง | พบกัน | |
| แก้เผ็ดกลับคืนพลัน | ไป่เว้น | |
| เสียเปรียบบ่ยอมปัน | เสียเปรียบ กันนา | |
| ผิดพลาดรีบตามเค้น | เรียกร้องเอาคืน |
|
๔๒.เกลือเป็นหนอน |
ญาติมิตร สามี ภรรยา บุตร ธิดา เพื่อนร่วมงานหรือคนในบ้านทรยศ |

| เกลือเค็มจึงช่วยป้อง | กันหนอน | |
| เกลือเน่าควรสังวร | เหตุแท้ | |
| คือคนร่วมงานทอน | ทรยศ | |
| คิดคดจึงเกินแก้ | สิ่งสร้างบ่สม |
|
๔๓.ขนทรายเข้าวัด |
หาประโยชน์ให้ส่วนรวมผิดพลาดควรอภัย |

| ขน ดินทรายก่อสร้าง | อาราม | |
| ทราย หล่นลงเขตคาม | หมู่บ้าน | |
| เข้า เบียดเสียดไม้งาม | อาจพลาด พลั้งนา | |
| วัด ส่วนรวมจึงค้าน | เยี่ยงนี้อภัย |
|
๔๔.ขมิ้นกับปูน |
ชอบวิวาทกันอยู่เสมอ , ไม่ถูกกัน |
| ขมิ้นปูนพานพบพ้อง | เปลี่ยนสี | |
| กัดกร่อนขาดไมตรี | ไป่เว้น | |
| คนใดยามพบมี | วิวาท กันนา | |
| ความเปรียบคนเคืองแค้น | ไป่ได้ปรองดอง |
|
๔๕.ของหายตะพายบาป |
ของหายหรือเข้าใจว่าหายแล้วเที่ยวโทษผู้อื่น |

| ของ เงินทองค่าล้น | กลับหาย | |
| หาย โทษเขามิวาย | เดือดร้อน | |
| ตะพาย บาปมิตรหมาย | โทษมั่ว ไปนา | |
| บาป ตกตามติดซ้อน | แก่เจ้าของหาย |
|
๔๖.ขวานผ่าซาก |
พูดโผงผางไม่เกรงใจใคร |

| คำพูดตรงขัดแค้น | เคืองหู | |
| ขวานผ่าซากฟังดู | กระด้าง | |
| ใครฟังบ่เชิดชู | ชมชื่น นาพ่อ | |
| คำกล่าวควรติดค้าง | เปลี่ยนแก้คำหวาน |
|
๔๗.ข้าวใหม่ปลามัน |
อะไรที่เป็นของใหม่ก็ถือว่าดี , คู่แต่งงานใหม่ๆ |
| ข้าว หอมปรุงกลิ่นฟุ้ง | ชวนทาน | |
| ใหม่ ใหม่รสอาหาร | อร่อยล้ำ | |
| ปลา มันพี่บอกหวาน | เจียนหยด นาพ่อ | |
| มัน ใหม่จึงชิมซ้ำ | เปรียบคล้ายบ่าวสาว |
|
๔๘.ขนมผสมน้ำยา |
พอดีกัน |
| ขนมจีนพอเหมาะทั้ง | น้ำยา | |
| สองฝ่ายพอกันนา | เปรียบไว้ | |
| มิอาจกล่าวออกมา | ดีกว่า ใครเฮย | |
| หรือขุ่นเคืองโกรธไซร้ | กล่าวได้พอกัน |
|
๔๙.ขนหน้าแข้งไม่ร่วง |
ไม่กระทบกระเทือนเดือนร้อน |
| คนมั่งมีเมื่อครั้ง | จับจ่าย | |
| จึงบ่เกิดเสียดาย | เดือดร้อน | |
| เปรียบขนร่วงจากกาย | มิหมด เลยนอ | |
| นิดหน่อยจะคืนย้อน | กลับเข้าคืนคลัง |
|
๕๐.ขว้างงูไม่พ้นคอ |
ทำอะไรแล้วผลร้ายกลับมาสู่ตัวเอง |

| ขว้าง งูพิษผ่านพ้น | กลับหวน | |
| งู วกกลับคืนทวน | ถิ่นขว้าง | |
| ไม่พ้น เหตุชนวน | ตนก่อ ไว้นา | |
| คอ คั่นมิหลุดค้าง | กลับต้องรับกรรม |
|
๕๑.ข้าเก่าเต่าเลี้ยง |
คนเก่า คนแก่ คนรับใช้ที่ไว้วางใจ |
| ข้าทาสเคยรับใช้ | เคียงกาย | |
| เขากล่าวเปรียบความหมาย | เต่าเลี้ยง | |
| รับผิดชอบคำนาย | ทุกเมื่อ | |
| สัตย์ซื่อวางใจเพี้ยง | แต่เจ้านายตน |
|
๕๒.ข้ามน้ำข้ามทะเล |
ต้องฟันฝ่าอุปสรรคและความลำบากต่างๆ กว่าจะได้รับผลสำเร็จ |
| ข้าม เขินเขาโขดห้วย | กันดาร | |
| น้ำ ท่าเพียรทะยาน | เผ่นพ้น | |
| ข้าม อุปสรรคผจญมาร | ฟันฝ่า เสมอแล | |
| ทะเล กักตะบึงด้น | ลุพ้นสัมฤทธิ์การ |
|
๕๓.ขายผ้าเอาหน้ารอด |
ยอมสละแม้แต่ของจำเป็นที่มีอยู่ เพื่อรักษาชื่อเสียงของตนไว้ |
| ขาย ของครายากแค้น | ลำเค็ญ | |
| ผ้า ผ่อนจึงจำเป็น | ลดให้ | |
| เอาหน้า ก่อนทุกเข็ญ | เกินกว่า นี้แล | |
| รอด ชั่วขณะพอได้ | ปกป้องชื่อเสียง |
|
๕๔.ข้าวแดงแกงร้อน |
บุญคุณ |
| ข้าว แกงเคยแบ่งให้ | พอทาน | |
| แดง มากคุณอาหาร | แกลบกล้อง | |
| แกง กับแบ่งจาน | มิขัด เลยนอ | |
| ร้อน รุ่มคราขัดข้อง | ปกป้องแทนคุณ |
|
๕๕.ข้าวยากหมากแพง |
ภาวะขาดแคลนอาหารทุพภิกขภัย |
| ข้าว ปลาหายากล้น | ทุกข์เข็ญ | |
| ยาก ยิ่งคนลำเค็ญ | ขืนไข้ | |
| หมาก พร้าวปลูกมิเห็น | ผลช่อ ดอกเฮย | |
| แพง ลิ่วทุกสิ่งไซร้ | ร่ำร้องโอดครวญ |
|
๕๖.ข้าวเหลือเกลืออิ่ม |
บ้านเมืองที่บริบูรณ์ด้วยข้าวปลาอาหาร |
| ข้าว เหลือเกลืออิ่มท้อง | ผองชน | |
| เหลือ เก็บมิขัดสน | ยากไร้ | |
| เกลือ แกงแบ่งปันผล | ไปทั่ว เรือนแล | |
| อิ่ม เอิบจิตสุขไซ้ | ถิ่นบ้านสมบูรณ์ |
|
๕๗.ขี้ก้อนใหญ่ให้เด็กเห็น |
ทำสิ่งที่ไม่สมควรให้ผู้น้อยเห็น |
| ประพฤติผิดแบบให้ | เด็กเห็น | |
| แบบอย่างเด็กนำเป็น | สิ่งอ้าง | |
| ขัดเคืองเหตุลำเค็ญ | มิอาจ เถียงแล | |
| ทำกิจใดควรสร้าง | ถูกต้องเหมาะสม |
|
๕๘.ขุดด้วยปากถากด้วยตา |
แสดงอาการเหยียดหยามทั้งด้วยวาจาและสายตา |

| ชนใดใจชั่วร้าย | ทุรชน | |
| พูดเหยียดหยามเหลือทน | ทุกถ้อย | |
| สายตาหมิ่นแคลนคน | กดขี่ ข่มแล | |
| ดูถูกคนต่ำต้อย | เยี่ยงนี้ความหมาย |
|
๕๙.ขุนนางใช่พ่อแม่ หินแง่ใช่ตายาย |
ถ้าไม่ใช่พ่อแม่ ปู่ย่า ตายายของตน ก็ไม่ควรไว้วางใจใคร |
| โบราณสอนเรื่องไว้ | วางใจ | |
| พ่อแม่ญาติสนิทใน | เท่านั้น | |
| คนรู้จักยังไกล | เกินกว่า เชื่อแล | |
| หากพลาดผิดเพราะรั้น | กว่ารู้เสียหาย |
|
๖๐.เข็นครกขึ้นภูเขา |
ทำงานที่ยากเกินความสามารถของตน |

| เข็น งานหนักกว่าด้วย | กำลัง ตนแล | |
| ครก สู่เขาเปรียบดัง | กล่าวนี้ | |
| ขึ้น เขาแต่ลำพัง | ฝืนหนัก นาพ่อ | |
| เขา ที่หมายความชี้ | เสร็จได้ยากแสน |
| สมุดเยี่ยม |
ภาพ โดยพี่เก้า นายณัฐพงศ์ แก้วขาว
เขียนโคลงโดย อ.ภาทิพ ศรีสุทธิ์
คุณเป็นผู้เยี่ยมชมลำดับที่
ตั้งแต่ ๔ กันยายน
๒๕๔๖